Wstyd powstaje i rozwija się w polu społecznym. Dotyczy tego, jak wyobrażamy sobie spojrzenie innych i czy czujemy, że mamy prawo należeć. Dlatego nie wystarczy wiedzieć, że myśl „jestem bezwartościowy” jest zniekształcona. Człowiek może zgadzać się z tym intelektualnie, a nadal zamierać, gdy ktoś patrzy mu w oczy. Relacja terapeutyczna może stać się miejscem korektywnego doświadczenia: odsłaniam coś i nie zostaję upokorzony; stawiam granicę i więź trwa; nie wykonuję zadania

O tym, jak człowiek oddala się od siebie –i jak może do siebie wrócić Wstyd rzadko przedstawia się własnym imieniem. Nie zawsze mówi: „Wstydzę się”. Częściej mówi: „Muszę bardziej się postarać”, „Nie mogę pokazać słabości”, „Lepiej nikogo nie potrzebować”, „Jeszcze nie jestem gotowy”, „Jeśli popełnię błąd, wszystko się wyda”, „Nie zasługuję”, „Inni radzą sobie lepiej”, „To przeze mnie”, „Nie chcę o tym rozmawiać”. Bywa ukryty pod perfekcjonizmem, wycofaniem, chłodem, nadmier

Wiele par zgłasza się do gabinetu z nadzieją, że po kilku spotkaniach konflikty znikną, rozmowy staną się łatwe, a relacja wróci do tego, jaka była kiedyś. Niestety to tak nie działa! Większość osób trafia na terapię dopiero wtedy, gdy od miesięcy, a czasem od lat, doświadcza narastającego napięcia, poczucia niezrozumienia i zmęczenia. Naturalne jest więc oczekiwanie, że skoro zdecydowaliście się poprosić o pomoc, zmiana nastąpi szybko. Jednak terapia par przypomina bardziej

1. Potrzeba bycia ważnym Czym jest? Każdy człowiek potrzebuje czuć, że zajmuje ważne miejsce w życiu drugiej osoby. Chcemy wiedzieć, że nasze zdanie jest brane pod uwagę, że ktoś interesuje się naszym światem i że relacja jest dla drugiej osoby czymś cennym. Ta potrzeba nie oznacza bycia najważniejszym zawsze i we wszystkim. Oznacza poczucie, że jesteśmy zauważani, uwzględniani i traktowani z szacunkiem. Kiedy jest zaspokojona? mogę powiedzieć, co myślę partner pyta mnie o zd

Ambiwalencja, egzystencjalny perfekcjonizm i pułapka maksymalizacji Ostatnio omawiamy wymiary emocjonalne wg terapii schematów emojconalnych Leahiego. Częstym tematem jest nietolerancja niepewności oraz nietolerancja ambiwalencji. Ambiwalencja nie zawsze oznacza, że nie wiemy, czego chcemy. Czasem oznacza, że widzimy więcej niż jedną prawdę naraz... Można kochać swoją pracę i jednocześnie czuć się nią zmęczonym. Chcieć bliskości i obawiać się utraty niezależności. Widzieć s

Wstyd należy do najbardziej bolesnych emocji społecznych. W przeciwieństwie do lęku, który mówi „grozi mi niebezpieczeństwo”, czy smutku, który przypomina o stracie, wstyd dotyka samego poczucia siebie. Jego centralnym komunikatem jest często: „ze mną jest coś nie tak”. Badacze wstydu zwracają uwagę, że doświadczenie to nie dotyczy jedynie oceny ze strony innych ludzi. Jak podkreśla Brené Brown, wstyd rozwija się przede wszystkim w obawie przed utratą więzi i przynależności.

Dlaczego tak bardzo boimy się i nie lubimy się ze swoją wrażliwością? W dzieciństwie wielu z nas słyszało komunikaty: "Nie mazgaj się.” „Musisz być silny.” „Nie pokazuj słabości.” „Nie przejmuj się.” Z czasem zaczynamy wierzyć, że wrażliwość jest czymś niebezpiecznym. Czymś, co należy ukrywać. Uczymy się zakładać emocjonalne zbroje, kontrolować uczucia i nie pokazywać tego, co kruche. Traktujemy wrażliwość jako słabość. W rozmowie potocznej kiedy ktoś mówi - ona jest bardzo

1. Krytyka Krytyka pojawia się wtedy, gdy zamiast odnosić się do konkretnego zachowania partnera, atakujemy jego charakter lub osobowość. Nie chodzi już o problem, ale o ocenę drugiej osoby. Przykładowo zamiast powiedzieć: „Zabolało mnie, że zapomniałeś o naszych planach”, pojawia się komunikat: „Nigdy o niczym nie pamiętasz. Jesteś nieodpowiedzialny”. Takie słowa sprawiają, że partner czuje się atakowany i niedoceniany. W efekcie zaczyna się bronić lub wycofywać z rozmowy. K

O schematach emocjonalnych, perfekcjonizmie i uczeniu się życia.. Błąd nie zawsze jest porażką. Jest dowodem, że człowiek miał odwagę próbować" W gabinecie często pada to pytanie „Czy znasz osoby odpowiedzialne, które nigdy nie popełniają błędów?” Wywołuje ono chwilę ciszy. W głowach mamy przecież najbardziej odpowiedzialni ludzie, których znamy mylą się, czasem zawodzą, podejmują nietrafione decyzje, czegoś nie dopatrzą, powiedzą coś za późno albo za wcześnie. I co najważnie

Refleksje z pracy terapeutycznej i superwizyjnej wokół sportu, perfekcjonizmu i nadkompensacji W pracy terapeutycznej z pacjentami oraz superwizantami często spotykamy młodych ludzi, którzy funkcjonują tak, jakby całe życie było wyścigiem. Są szybcy, zadaniowi, ambitni, kontrolujący siebie i otoczenie. Z zewnątrz sprawiają wrażenie silnych i niezależnych. Często słyszymy o nich:„świetnie sobie radzi”,„jest bardzo dojrzały”,„ma wysokie wymagania wobec siebie”. Dopiero bliższy

Samotność boli I to dosłownie. Psycholog John Cacioppo opisywał samotność jako sygnał bólowy systemu społecznego . Tak jak ból fizyczny chroni ciało, tak samotność informuje, że coś dzieje się w obszarze więzi. To nie słabość ani wada charakteru. To mechanizm przetrwania. Problem pojawia się wtedy, gdy ten sygnał utrzymuje się długo i zaczyna kierować naszym myśleniem, emocjami i zachowaniem. Czym jest samotność Samotność to nie to samo co bycie samemu. Można mieć ludzi wok

Na parapecie stoi monstera. Jeszcze niedawno wyglądała jak roślina bez przyszłości: żółknące liście, brak nowych przyrostów, wiotkie łodygi. Można było pomyśleć, że wszystko zmierza ku końcowi. A jednak czasem wystarczy zmiana ziemi, więcej światła albo po prostu czas. Nagle – po tygodniach pozornego zastoju – pojawia się nowy liść. Proces psychoterapii bywa podobny. Zdarza się moment, w którym zarówno pacjent, jak i terapeuta mają poczucie zatrzymania. Sesje się odbywają, ro

Lęk - Kojarzy się z paraliżem, bezsennością, napięciem w ciele, czarnymi scenariuszami. W gabinecie często słyszę: „Chcę się go w końcu pozbyć”. To zrozumiałe. Nikt nie lubi czuć ucisku w klatce piersiowej czy gonitwy myśli. A jednak lęk nie jest pomyłką natury. Jest częścią systemu, który ma nas chronić, mobilizować i uczyć. Problem nie zaczyna się w chwili, gdy lęk się pojawia. Zaczyna się wtedy, gdy robimy wszystko, by go nie czuć. Po co nam lęk? Współczesne podejścia...

Każda emocja jest doświadczeniem wielopłaszczyznowym. Nie pojawia się tylko „w głowie” ani tylko „w sercu”. Zawsze obejmuje ciało, myśli oraz impuls do określonego działania. Na poziomie ciała emocje wysyłają konkretne sygnały fizjologiczne: zmienia się napięcie mięśni, oddech, rytm serca, poziom energii. Reakcje te nie są przypadkowe. Stanowią część biologicznego systemu regulacji, który przygotowuje organizm do określonego typu odpowiedzi¹. Dobrze ilustrują to mapy emocji w

Obraz autorstwa ohshit_96 z Pixabay Wyobraź sobie, że wchodzisz do wesołego miasteczka. Tam, w jednej z atrakcji, stoi pokój pełen krzywych luster . W jednym wyglądasz na sto razy wyższego, w innym na dziwnie zniekształconego, a jeszcze innym – jakbyś się kurczył do rozmiaru dziecka. Wszystko wokół ciebie to niby ty – ale jednak coś nie gra. Tak właśnie działają zniekształcenia poznawcze – to krzywe lustra w naszej głowie , przez które patrzymy na siebie, innych i świat. Ni

Złość to jedna z najbardziej niechcianych i stygmatyzowanych emocji. W kulturze zachodniej – a szczególnie w polskim kontekście – często słyszymy, że „złościć się nie wypada”, że złość jest „negatywna”, „niekontrolowana” lub „destrukcyjna”. Takie przekonania prowadzą do jej tłumienia, wypierania lub traktowania jako coś, co należy „opanować” i „pozbyć się tego jak najszybciej”. Tymczasem złość, podobnie jak każda emocja, pełni ważne funkcje adaptacyjne – informuje, mobilizuj

Całkowite zdjęcie smutnej kobiety siedzącej w łóżku. freepik W gabinecie terapeutycznym często spotykamy sytuacje, kiedy pacjent — zrezygnowany, przygaszony, bezsilny, z brakiem nadziei— mówi: „Nic mnie nie cieszy. Nic nie ma sensu. Nie mam ochoty nic robić.” Nie chce próbować „czegoś nowego”, nie wierzy, że cokolwiek się zmieni. Eksperymenty behawioralne wydają się zbyt trudne, a planowanie aktywności — oderwane od rzeczywistości.. Dlatego w tym artykule przedstawiamy podejś

Obraz Alexa z Pixabay Jak zaburzenia przywiązania torują drogę do więzi z nałogiem Wyobraź sobie, że w dzieciństwie ktoś obiecał Ci, że...

Wielu rodziców zadaje sobie pytanie: jak wychowywać dzieci, by wyrosły na samodzielnych, odpowiedzialnych i szczęśliwych ludzi?...

oczami terapii schematów – w oparciu o fascynujący artykuł Edwardsa (2013) Obraz Thierry Milherou z Pixabay Zdarza Ci się wracać...